بريشان واضحست كه اين جماعت در ظلم و جور بر حجّاج از حجّاج هم گوى سبقت مىبرند غالبا به همين سبب حضرت ابو بكر كه پير و مرشد اين طائفه مىباشند مصدر قساوت عظيمة الاجرام بضرب و ايلام غلام در عين حالت احرام و آن هم بحضور مهر ظهور جناب خير الانام عليه و آله آلاف الصلاة و السلام گرديدند و از فيوض آن وجود مبارك كه رحمة للعالمين و عين رحمت بود بقطرهء نرسيدند پس چگونه كسى ايشان را ارحم امت باور خواهد كرد بالجمله اين واقعه مفضحه سراسر مثبت ذمّ و لوم ابو بكرست و هيچ مدحى از ان پيدا نمىشود و تعديد شاه ولى اللَّه آن را در جمله مآثر ابو بكر نهايت گاوتازى و فتنه پردازى مىباشد و ازينجا به خوبى مىتوان دانست كه اين حضرات هنگام تعديد ماثر شيوخ ثلاثه بوجه تهيدستى از فضائل حقيقيه و مناقب واقعيه چها مزخرفات و مضحكات را از ماثر و مفاخر مىشمارند و چگونه مطاعن را در زىّ محامد جلوه داده همت بر تخديع عوام كالانعام بر مىگمارند و از جمله وقائع عجيبه كه دليل قاطع بر خروج حضرت ابو بكر از دائرهء ارحميتست قضيه طريفه لعن بعض غلامان خودست كه جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بعد اطلاع بر آن بنهايت بلاغت لعانيت حضرت أبى بكر و بعدشان از ساحت صديقيت و ايمان واضح و عيان فرموده ولى الدين الخطيب در مشكاة المصابيح در فصل ثالث باب حفظ اللسان و الغيبة و الشتم گفته و عن عائشة قالت مرّ النبى صلّى اللَّه عليه و سلم بابى بكر و هو يلعن بعض رقيقه فالتفت إليه النبى صلّى اللَّه عليه و سلم فقال لعانين و صديقين كلا و رب الكعبة فاعتق ابو بكر يومئذ بعض رقيقه ثم جاء الى النبى صلّى اللَّه عليه و سلم فقال لا اعود و ازين حديث بر ناظر بصير فوائد عديده ظاهر و باهر مىگردد اول آنكه از آن ظاهر شد كه حضرت ابو بكر بعض غلمان خود را به غير استحقاق بخلعت لعنت سرافراز فرمودند و بعد اين صنيع شنيع از رحمت و رافت واضح و عيانست و چنين كس هرگز ارحم و أرأف امت نمىتواند شد و متوهم نشود كه غلمان مشار إليهم مستحق لعنت بودند چه اگر چنين مىبود هرگز جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم منع از آن نمىفرمودند و نيز حضرت ابو بكر آن را مستوجب كفاره نمىدانستند و وعده عدم رجوع در لعنت نمىكردند دوم آنكه از آن ظاهر شد كه حضرت ابو بكر نه صرف مصدر لعنت خير مستحق يكباره شدند بلكه اين صفت ذميمه دريشان به نحوى راسخه و مستمره بوده كه بسبب آن لعانيتشان متحقق بود و همين جهت